„ater“, dees heißt: aufdringlich; „aberwitzig“, dees heißt unglaublich.
A falsche Katz, wo krätzt und bißt, dees isch a „Kog“ - uf Hoachditsch Biest.
„Binngle“ ischt kui güeta Hong, dees heißt do homma: „Du kascht gong!“
A „Bugrad“ ischt a Hiertebett, statt Scherereien seit ba „Gfrett“.
‘s „C“, dees lot mih schwer ‘m Schtih, dees fiegt zu isar Schproch it hi, do hon ich bloaß a Cilli und weags ’m Reim an - Willi.
„Diened“, dees heißt drüben, „hiened“ ischt herüben. A „Beafzgar“ ischt a kleina Hünd und wea güet fuurzed, dea ischt gsünd.
„Escht“, dees ischt a Vogelnescht, a „Glaibad“ vu z’Mittag a Rescht, und schtatt am Kamm händ mir an Schträl, reacht widrwäärteg, dees heißt „kähl“.
„Fääseg“ heißt, das Gas ist rar, a „Glump“, dees ischt a schleachte War, a Kätzle isch bun‘is a „Mulle“, a „Molle“ noch dr Schrift a Bulle.
„Griddefuir“, dees ischt kui Golf, dees heißet d’Mediziner „Wolf“, zu Kapriolen seit ba „Gingga“, a Wassrträgar ischt a „Glingga“.
„Hägeritzeg“ heißt zäh und schlank, a „Bobl“ ischt a Hosegschtank, rücksichtslos, dees heißt ba „gescheart“, „hindrfiir“ dees ischt verkehrt.
„Inghäberet“ heißt „gut im Futter“, „Färlessü“ heißt Schweinemutter. Viel „Pflattra“, dees git an Pfluttr, a Kiibl Rohm an Knolle Buttr.
Jetzt stimmt es wieder, heißt bun’is „jitzt fiegt es wiedr, a Wildüfbruch, dees ischt a „Gliebr”, a Niedrgwild a “Gmieder”.
Katastrophal heißt “haanebieche”, a Bodemulde ischt a “Tieche“.
Mir händ an „Kineg“ statt am König und an „Honk“ anschtatt am Honig.
„Lachegolggar“, dees heißt Güllenpumpe, „Kalbla“ z’Kempte dünda „Schumpe“.
A „Genggar“ ischt a schmale Schlucht und schtatt ar Grippe händ mir „d’Sucht“.
Mir händ kuin Garte, abr a „Buind“ und händ sogar a „Huinzegluind“.
Tenne heißt bun’is homm „Bone“ und wie dees Obere heißt, weiß Waibls Done.
„Noateg“ heißt bun’is homm arm, „bobeleg“ ischt munter warm.
A „Schaisholzbierschte“ heißt ba „Oahre“ und „unüfhearle“ stochern „schtoare“.
„Odem“ dees heißt Elend und’s Gegetail heißt „Isend“.
Dees ischt am Hoan (Hirschhorn) dees zweite End und dees am Galge, dees ischt s’Schtrickend.
A „Pflattr“ ischt a moarts Trumm “Hearz”, “Weatag” heißt wittr domma „Schmearz“.
A „Laggl“ ischt a groba Mensch, a “Goltviehbearg” a groaße “Ranch”.
„Quatsch” heißt aigendle öü – “Quatsch“, a „Gschlittr“ noch dr Schrift a „Matsch“, (it viel) dees ischt a „Derdebischt“, dees „Gschribat“ statt am Quatsch a „Mischt“, Lorenz, wenn dees liest, wird lache und denkt amend i sei it bache.
Rülpsen heißt do homma „kieble“, schtatt „grabble“ seit ba „knifle“,
Sicherheitsnadel heißt ba „Glufe“, am Wundschorf ischt a „Ruufe“.
„Schontebede“ heißt „sofort“, „Löue“ witr dünd „Abort“,
a „Schtoare“ ischt a diira Ascht, a “Hohldixl” a Brunneaxt.
“Talgge”, mei, was soll ih sage, ischt kui froid fiir an Mage,
dees ischt alls, was it gonz bache, was ba us am Meahl ka mache.
„Uhu“ heißt öu Uhu,
darum: „Juhu!“
Viel Gämsbärthiet, dees git a „Gwodl“, viel Schtammtischwind an „Bobl“.
A Schtrumpfverzierung heißt ba „Modl“, a „Schlittele“ eppa onderscht „Rodl“.
„Wisgle“ heißt uf Hoachditsch „tünchen“, „Scharmitzele“ det domma „Tütchen“.
A „Hiele“ heißt bu deana „Küken“ und schtatt „Lucka“ händ se „Lücken“.
„Xanthippa“ händ zum Glick mir kui,
drfiir schii Bearg und griene „Rui“.
„Y“, dees hämbr kuis, dees hol ih bis in “Babylon“, dänn klingt es hinda öu wie „- lon“.
Dees fiegt öu güet zum earschte Reim und macht de zwaite „schtuberein“.
„Zuinda“, dees sind gflochte „Kearb“, Sensenstiele – „Seagaswearb“.
A „Zubr“ ischt a hilzes “Schaff“, a „Huderle“ ein kleines Schaf.