Schprih und Huigärte

Dr Bäck Lingg isch do gwea, wo schpäter d’ Adlar-Drogerie ning kumme isch. Iez hod dean olde Lingg uina bum Schdeanewirt* dinn bloged und gseit: „Bum Lingge-Bäck hobba de kleinschde und de mindschde Semml und Schild.” Des hod se dr Lingg id gfalle long und hod dean Obrmärtlar glei mit am Advokate vrklaged. A hod reacht kried und dr ondr hod miesse fümf Däg uf Sünthof na zum Inghocke. Wo dea no widr hus gwea isch, kut a doch zerscht glei wiedr zum Schdeanewirt, und wie ‘s dr Teifl will, isch dr Lingge-Bäck öu wiedr do. Dea hodden no schpöttle gfroged: „Nochad, do wird ba gschlacht, bu Wassr und Broad, des gid an Hüngr.” No seit dea weile: „Was an Hüngr, des hembr doch id ghedd, is hobba doch diene Semml zuindawies bum Schlisslloh ring gwoarfe.”
(*später: Bahnhofs-Restauration bei Hanneslars Otto)

Dr Simelar isch em Gmuindsrot gwea, und uimohl, do hodda uf dr gonze Sitzüng kui Woart gseit. Wo ba zu schpätar Schdünd ferteg gwea isch und alls üfgschdonde isch, do hod dr Max em Neidhart uf d’ Aggsl tätschled und gseit: „Waischd Dohma, as gäb no viel zum Sage, wemba alls wissd.”

Sebessars Wilhelm hod a schlurege Üsschbroch ghedd und hod öu reacht uifach gliched, obwohl a it dumm gwea ischd. Iez hodda uf Sünthof miesse zur Muschdrüng. Wo nen am ondre Dag uina trifft, froged’n dea, wie nas ghedd häb. No hod dr Wilhelm gseit: „A Maa mit am lamme Tschäbl* hod dscheit, ih soll wiedr huim gong.”
(*mit einem langen Säbel)

Hansjörglars Pöule vu Koana hod ghiered ghedd und a acht Däg drnoch hodden Seewegs Leo troffe und hod, wie bas halt a so hod, gfroged: „Nochad, wie hosches a so frisch vrhiered?” No hod Pöule gseit: „Bessr isches it woare, bloas onderscht.”

Dr olt Mendlar hod denn mit Nochbürs Henna Läscht ghedd, die sind denn bis i sing Wurzgarte ibr de Salat hea kumme. No hod a denn gseit: „Wo ba Gaiß und Henna hod, isch ba ‘s gonz Johr uff ‘s schdeahle üs.”

Bum Adlarwirt hobba amol de Huigärte vum Holzschlittle ghedd. Dr ui und dr ondr händ so mankan vrleabte Zuig vrzellt, wie ‘nes denn reacht vrreckt heagange ischd. Beandlars Karle hod a Wiele glosed, no hod a zmol gseit: „Wo ih no em Höllwold ra gschliddled ho, do isches omma ra so iseg gwea, daß br de erschte hündrt Metr d’ Griefschüehnägl all glieteg woare sind.”

A Walsar, Kesslars Joh. Nep., hot amol am Anatsschdui a lotschegs Huimatle köuft, abr a hod des it amol zahle kinne und ischd no öu bold wiedr uf dr Gant gwea. Wemban weags deam i nan Huigärte brocht hot, no hodda allmol gseit: „Weischt, Schulda seins komod, im Wintr hetscht an Wääg as Hus önd em Sommr hedscht a Undrholtig, und no drzue, jedr lüpfd de Huat.”