Schprih und Huigärte

Hanebeargs Philipp hod amol a gonz a riiche Berlinare ghiired khedd mit zimle viel Geald. Es isch i de zwuinzgar Johr gwea, kud a mit am nuie Öuto voargfahre, do isch voana det die Üfschrift gwea: »Düsenberg«. Des Öuto isch mid Schlangehüdd ibrzoge gwea, ja ommarad üfgfalle. Philipp isch zum Moahrewirt zum Easse und dea Ageabarkarre isch direkt im Inggang gschonde. An Hüfe Lidd sind drum rum gwea und hend des Öuto bewündred. Vum Rothüs rum isch dr Birgarmeischtr Hochfeichtar mit sing Fahrrad öu no zum Lüege kumme. Do kud no dr Philipp grad us em Wirtshüs rüs und siecht de Hochfeichtar. No seidt a zu deam: „Gell, do kusch mid ding Molkekarre numma mit.”

As isch öu schu a Wiile voarem Krieg gwea, do hod dr Wannebür zwei Burdele Hoi huimzüe gfahre. Wo dr Weag die Schifahrarpiste ibrschniidd, do hend zwii Schikurs gwartet und hend en durglong. Es isch Brutschar Willi und Menze Willi gewa. Do rieft dr Menz deam Wannebür züe: „Was gischde deam Haitr do zfreassed, daß a gar so diir isch?” No hod dr Wannebür zrugg gschruie: „Vrschisse Schilehrar, drum khäled es deam schu, wenn a uib bloas siecht.”

Wo dr Schallhammar uf Oberschtdoarf kumme isch und als Kurdirektor inggeschtellt woare isch, kud dea a Schpätnohmiddag a de Schtammtisch bum Hirschwirt im Neabezimmr, wo denn die bessere Lit khocked sind. Gonz brav hocked ar an Rand hii und loosed zerscht no, was do fir a Huigarte goht. Widdrhin hocked Gigars Pöule, wo des Oberschtdoarfar Huimat- und Fremdeblättle rüsgeabe hod. Dea hodden glei gfroged, was ea fr’uina sei. A hod de Dialekt vum Schallhammar id reacht vrschonde und wil dea froged: „Wie bitte?”, no hod dr Lixar dolmetsched und seidt zuenem: „Dea will wisse, was du für einer bischt.” Da hod a sofort g’antwortet: „Ich bin der neue Kurdirektor und heiße Schallhammer.” Ja, ea hod öu schneall bekannt weare welle. No hodden Pöule vu dr Sidde hea gmuschtred und seidt: „Du gliichescht nu no so nuiz.”

De Schüelar ar Birgsöu hobbas „Vatr unser” gleaned. Vers fir Vers hend ses üswendeg leane miesse. A Büe vum Schwond hodds halt garid hibrocht, a hod se des id merke kinne. No hodda zur Lehrare gseidt: „Des düets no lang, ih brüchs id vu huit uf moan.”

Es isch anno 1917 gwea, do hend etle Wiibr de Huigarte khedd vu deam elende Krieg und daß a doch kui End neahme well, no hod die old Sollachare gseidt: „Ja, und die gonze Mannsbildr sind em Krieg dussa und de Beschde sind schu gfalle, iez sind bloas no Kropfede und Läggl dohuim.” No hod Nießls Marie gseidt: „Drum isch dr ding allad no dohuim.”

Wo ba Moritze Guschtl hod de ledschte Ehr erwiese, hod Doans Hans als Schlußwoart vu sing Liichered gseidt: „... nun lieber Guschtl, halt die Ohren steif und schau vorwärts, du hast es hinter dir, wir alle am Grabe haben’s noch vor uns.”

Braxmairs Seppl isch Schützemeischtr gwea, no hodda halt öu a Liichered holte miesse, a hots öu id gean dong, abr uina müeß des tu. Do ischem no öu a Vrschpreachar passiert, wo na gseidt hod: „... und zum Schluß meiner Rede möchten wir dir nochmals für alles danken und schau in die Zukunft, du hast den ganzen Verein hinter dir, vom Vorstand bis zum kleinsten Glied.”