Sprih und Huigärte

Zwi Schüelar hend am huimgong gschtritte wie d’ Beattlar. Aältra Kurgast, wo schu
öfters z’ Oberschtdoarf gwea isch und de Dialekt schu a wink kennt hot, heart no, wie
dr ui seit: „Du bischt a dumma Siech, a gonz a dumma Siech, a bleda.“ No seit dr
ondr weile druff: „Und du, du bisch no viel dümmer as isre Hearelit, wo it amol
 wissed, was a Ox isch.“

Wo dr olt Schoch no im Gmuindsrot gwea isch, hebba seile uis weare, wo und wie ba
de nui Turnhalle hi büe will. Ja, ma het an Beschluß hong seile, daß ba se ibrhöupts
 büt. Schoche Max hot de gonz Ziit schu a wink knurred, zmol muit a gonz zoaneg: 
„Itz müeß ba deana no a Puzzegäggelarhitte hibüe, schtatt daß ba deana ’s schaffe
 leane tät.“

Hanebergs Philipp hot am Seealpsea gfisched. Zmol zockedes a dr Anglschnüer und 
a drilled en öu schu rüf. An Moardskerle hotta vrdwischt. Itz hotta kuin Keschar 
kett. Was tu? A wirften halt rüs uffs Weagele, fochten mit de Händ und höutem an 
Briegl uf de Grind. Itz isch neabedett a Fräulein uf em Bänkle ghocked un dear hot
 des it gfalle. No seit se zü’nem: „Gibt es denn keine humanere Art, den Fisch zu 
töten?“ Muit Philipp: „Jo des gäb es sicher, aber bu is dohomm sind ses it ondrscht 
gwendt.“

Hanneslars Hannes hot namma a Holz gschtohle khett. No hotten dr Birgarmaischtr
 vorglade uffs Rothüs, aber ’s Hannesle isch it gange. Itz will a it kumme isch, hobba
de Gmuinsdinar na gschickt mit der Adrohüng, wenn a it kumm, no laß ban hole.
 Desch em Hannesle glii gwea, a isch it nüf. Itz wie‘s dr Teifl will, hotta weags a ondre 
Sach seal nüf miesse zum Birgarmaischtr. Wie na bum Brack dinn schtoht, schwätzt
en dea glei druff a, worum as a it kumme sei: „Hosch amend denkt, dea kabr de 
Buggl na rütsche?“ „Des it,“ hot ’s Hannesle gseit, „nammas hobr schu denkt, abr
it so wit nüf.“

Wilde Fronze hobba amol gfroged, wer denn dr Schtärkscht im Doarf sei. No hotta 
gmuit: „Dr Schtärkscht im Doarf isch ming Brüedr Liese, aber mit mir hot dea grad 
reacht z’tind.“