Sprih und Huigärte

Gigars Pöule hot amol gseit: „Weischt, wenn ih amol olt bi, no zuich i uff Sünthof na.” Wie no uina froged, worum a i de ölte Tag no uf Sünthof zieche well, hotta gmuit: „Ja, weischt, wenn e no amol schtirb, siechtes schu an wink besser üs, wenn ba seit, ietz isch widr a Sünthofar inggange, as wenn ba sage müeß, ietz isch widr a olta Oberschtdoarfar vu is gange.”

Dr „Badar” Töuscher hot amol bum Nui-Johrs-Schiesse an groaße Gaißbock gwunne, desch dr erseht Priis gweache. Ietz kut natierle a Problem uffem züe. A hot schu a groaß Hüs khett, aber kuin Schtaal und wohi mit deam Bock. Des hend ui glei gmerkt, no hendsen gfroged, was a denn ietz mit deam Bock tu well. Ohne viel z’ iberlege hot a gseit: „Ah, weags deam Bock brüched na dir it vrkopfe, dean nimm e mit is Gade, do hone Blatz gnüe.” Dr ondr froged no glei: „Ja, und dea Gschtank?” No lached dr Badar und seit: „Dean wird dea Bock schu gwendt weare.”

Wo d’ Währüngsreform gwea isch, hot a jeda Birgar sine 40 Mark kriet zum widr afoche. No hot Beandlars Karle gseit: „All Täg sott ietz a so a Währüngsreform sing, mir täte aso 40 Mark jeda Tag zum vrsüffe licht glange.”

Wo ba bu „Emmnars Käschperle” hot ’s Elektrisch ning gmacht, hend die Hondwerkar so Roahr ummanond gnagled und do so Teerdräht ingzoge. Zobed wo se Firobed gmacht hend, sind ibrall die Draht us de Roahr rüs khanged. Ma hot no kui Scholtar montiert khett und kui Lampa. Wo die furt gwea sind, hotta mit Senzen die Dräht besser aglüeged und a Huigarte isch öu no kumme. Deam hotte no glei sing Leid klaged und seit zu deam: „letz lüege bloas dohea, was die fir a dump mached, ih kuim Droht isch a Loh dinn, wo dea Schtrom dur kumme ka, itamol i die Biara goht a Loh ning fir de Schtrom.”

Waltars Josef isch zum Walitscheck num zum Hoorschniede gange. letz wie na im Schtüehl dinn hocked, kut deam sing Wiib bur Tiir ring und a schtellt se Josefe glei voar: „Das ist meine Frau.” Josef hot bloas gnickt und die isch widr gange, gseit hotta nuiz. letz weil dea nuiz gseit hot, frogeden dr Frisör, ob a se amend schu kennt häb. No seit Josef: „Nui, ih ho des Vrgniege noit khett.” Dr Walitscheck hot öu an Humor khett und froged glei zrugg: „Woher wissen Sie dann, daß das ein Vergnügen ist, mit meiner Alten?”