Schprih und Huigärte

Dr old Binz hod schu a wink an Schuß khedd und manksmol kuriose Gschichdle gliefred, abr a ondrsmol widr gong gschied sii geabe. Uimol hod a gseidt: „ Wemba weiß, daß a Pfünd Oxefleisch schu 20 Kriizar koschded, no kinnd doch a Gschiida amol üsreachne, was a so dr gonz Gmuindsrot koschte däd.”

Wo ba d’ Beargwacht grinded hod, do isch öu bold druff a nuis Pflonzegsetz rüskumme und des hobba no groaßmächteg vrteilt. So hend des öu alle Beargfihrar kried und hend des öu durhuigarde miesse, was alls gschitzd sei und wie die alle heißed öu mid em latinische Name. D’ Beargfihrar sind do em Hirschwirt zämedkumme. Dr Obmann, Logelars Otto, hod no ündr ondrem erklärt, daß des nui Pflonzegsetz öu i jedam Schdahl odr Alphidde üfkhenkt weare müeß, daß die Kieh öu wissed, was se no frasse dearfed. Ea leanes numma usswendeg und kenne ‘nas öu id sage.

Dr Budl i dr Käsr hod amol Käsknepfle gmacht, no ischem z’viel Wassr ning grohte und ‘s Meahl ischem öu üsgange zum Binde. No hodda an viel z’dinna Teig khedd, abr was soll a tu. A hods a so in Knepflar gscheared, no isch dea Teig so weile durgloffe, daß a ir Pfanne fascht bloas an Teigbatze khedd hod. No hodda gseidt: „Ja Hüresakrament, bressiert den des aso” und hod de gonz Pfanne midsamt deam Batze bur Tiir nüsgwoarfe.

Schwarze Ludwige hod amol uina agange, a soll mid em uf d’ Seaalp und healfe schaffe. No froged Ludwig: „Was solle denn do tu?” Seidt dr ondr: „Kumm amol nüf, ih gib dr no schu a Schüfl.” No hod Ludwig gmuit: „Ja, und was tüesch no du?”

Em R. sing Wiib häb inam Lade gschtohle und des hobbam inam Wirtshüs reacht drecked akhenkt. No hodda a wink sear gseidt: „Und wenn, abr desch desmol vrloge, die hod no nie nuiz huimbrochd.”

A Rubingar isch i dr Käsr Hirt gwea und uimol hodda Knepfle gmacht und wo se ferteg gwea sind, ischa mid dr Pfanne voananüs und hods i deam Blearcheloh voar dr Hidde absehne welle. Wie na se grad a wink buckd, düet a an Schlipfar und de gonz Pfanne mid Knepfle samt em Wassr sind em Blearcheloh gflacked. Zerscht hodda vrschrocke glüeged, no ischa ning i d’ Hidde und do siechta, daß Schmolz mit em Zwibele öu schu heiß gnüe gwea isch. No hoddas gnohme, isch voarüsse und hods öu ibr die Knepfle im Blearcheloh dribrd glärt und hod gseidt: „Die Eahr müeß ba na schu no addu ”

A ledega Obrmärtlar, schu mibba 40, us ar groaße Vrwandschaft, hod vrzelld, daß a garid gean uf die Hoachzidda gong, do seied allad die Bäsa do, wo nem am Knill geabed und saged: „Du bisch dr Näschd wo dra isch.” „Iez lend se br ahebe a Rüeh, will e uf de Liicha öu zu deana Bäsa higang mid am Knill und sag: Du bisch de Näschd.”

Dr Doressar und dr Büechebearg sind amol vum Adlarwirt huimzüe gange und uffem Martblatz schtoht dr gonz Gmuindsrot und hod nammas dischkutiert. No hod dr Seppl gonz uifälteg am Kirchesturm iiegliieged und froged de Leo: „Giddes em Himml öu gschiide Lidd?” Dr Leo hod grad no zum Gmuindsrot numglüeged und muit: „Namma mießed die ja sing.”

Do sind amol d’ Holzar am Hiinermoos voar dr LIidde khocked bum Obedeasse. De Voartag sind se im Schwond herrgoddeg vrhocked gwea. No hod Hanebeargs Thedor an schtille Furz glong, abr dea hod barbarisch gschdünke. No seidt dr Lonzar: „Ja, wela schtinked denn do gar aso?” No hod dr Gorar gseidt: „Des müeß a Hünd sing.” No rnühled dr Lonzar: „As isch doch widd und breit kui Hünd umanond.” No muit dr Guschtl: „Dea wird schu no kumme.” No isch dr Thedor üfgschonde und hod gmuit: „Ih gang ahebe i d’ Hidde, ih laß be id gean vu nam Hünd biiße.” Dinn hoddes’en halbe vrisse voar lache.

Dr Poläglar vu Hindelong hod mid sing Wiib gschtridde und die id fühl wirftem a Schpriidl an Grind. No ischa hindr Tiir gschloffe und i deam Moment kut uina bur Schtubestiir ring und froged: „Wo isch dr Hearr im Hüs, ih sodd a Geald kassiere.” No hod dr Poläglar gseidt: „Wart a wink, des mached mir grad üs.”

Dr Poläglar und Becke Marte sind amol z’ Obrdoarf zum Bärewirt ning und hend a Broadzidd geasse. No kud a Gaschd burn Tiir ring, a deana zwii dur und seidt gonz ordele: „Guten Appetit, laßt’s euch schmecken.” Dr Poläglar hod schleacht kheard und froged de Marte: „Was hod dea gseidt?” „Was wird a gseidt hong, du seieschd a gonz a vrfreassena Koog.” Uf uin Riß isch dea üfgschprunge, deam Gaschd noche und hoddem glei a paar gfochd. Der isch so vrschrocke, daß a bloas no hindr Theke und do hindre Wirt gschonde isch. Dr Wirt hod de Marte schu lache sea, no hodda gwißt, daß dea deam widr an Bosse dong hod.

Am Kiibearg hobba em Garte a kleine Üsschdellüng gmacht mit mea so Holzfigüra vum Simbeck. Anam Bomm det schtoht a hockegs Wilde Mändle, ja mannsgroaß. Do schtoht a Tischle mit drii Schdiehl und do sind glei drii so olde Wiible hikhocked. No isch Luise drzüe hii, hod die begrießt und muit, do wäred schu no de schiinere Blätz do, wo nes komodr hocke wär. No hod uine weile gseidt: „Nein, der Tisch gefällt uns, der da widerspricht uns nicht”, und zeiget uf de Schnitzfigür.

Bum Schtangar hobba de olde Ofe abbroche und an nuie Kachlofe ning büdd. Dr gonz Dreck isch no ummanond gflacked und an Vrhöu hobba khedd, daß ba faschd id löuffe hod kinne. Sui lüeged grad bum Finschdr nüs und siechd wie dr Pfarrar as Hüs hea kut, ja, a isch schu uffem Schdeffl gschdonde und hod gschealled. No hod se am Maa gschruie und hod gseidt: „Rum a wink üf, huid isch dr Teifl loas, dr Pfarrar kud.”